Ik was nog geen drie toen mijn ouders uit elkaar gingen… Mijn moeder bleef achter met drie jonge kinderen en ervoer, naast het verdriet, het immense schuldgevoel als alleenstaande moeder. Ze deed wat ze altijd heeft gedaan: zorgen, overleven en doorzetten. Dit is een ode aan de kracht van een generatie moeders en een uitnodiging aan onszelf om te kijken, te voelen en te helen.
Dit is een ode aan de kracht van een generatie moeders en een uitnodiging aan onszelf om te kijken, te voelen en te helen.
Schuldgevoel alleenstaande moeder: de onzichtbare last
Ik herinner me nog het verhaal van die ene vrouw bij de bakker. Midden in een volle zaak, terwijl mijn moeder achterin in de rij stond om brood te kopen, riep die bakkersvrouw hardop: “Zo, jij hebt je man de deur uit gewerkt zeker?”. Wat moet dat met haar hebben gedaan? De schaamte, de eenzaamheid en het oordeel dat als een mes sneed. En toch hield ze haar rug recht, omdat ze wel moest. Denk je echt dat zij dit allemaal zo gepland had? Ze zat zelf vol verdriet, rouw en schuldgevoel. Niet verder kunnen in een huwelijk dat niet meer leefbaar was is geen keuze vanuit gemak, maar vanuit noodzaak.
En wat als mijn vader die opmerking had gehoord? De pijn die ook aan zijn kant speelde… Je huwelijk verliezen is al ingrijpend. Maar ook je kinderen, omdat jij moest werken. Omdat het toen nu eenmaal zo ging.
📚 Boekentip
Wil je begrijpen waar wij als vrouwen vandaan komen?
Lees “De omwenteling” van Suzanna Jansen.
Systemische patronen en de erfenis van ons gezin van herkomst
Mijn moeder heeft het alleen gedaan. Drie kinderen opvoeden, grotendeels zonder financiële hulp. Niet omdat het makkelijk was, maar omdat ze haar hand niet wilde ophouden bij haar ex-partner. Ze stond altijd ‘aan’ en was zelden ziek, want daar was simpelweg geen ruimte voor. Als ze zich moest afmelden, voelde ze zich schuldig. De verantwoordelijkheid lag altijd op haar schouders. Ze voelde zich altijd moe en uitgeteld.
Deze onbewuste patronen hebben ons gevormd. Kwetsbaarheid werd spannend en ziek zijn voelde als falen. En ergens in ons lichaam is dat allemaal opgeslagen. Dit is de erfenis van ons gezin van herkomst.
Van overleven naar leven: de weg naar ademruimte
Mijn moeder is opnieuw gaan leren, tussen luiers, huiswerk en slapeloze nachten door. Ze haalde haar diploma en werd docent. Niet zomaar een baan, maar eentje waarin ze bij ons kon zijn. Ik weet nog hoe blij ik voor haar was toen de winkels een uurtje langer open bleven. Dat gaf haar nét iets meer ademruimte.
Want wie met systemische ogen kijkt, weet: je gezin van herkomst reist met je mee in overtuigingen, patronen en hoe je je lijf ervaart. Soms word je gestuurd door iets dat je allang vergeten dacht te zijn.
De kracht van erkenning en loslaten
Juist daarom is het zo belangrijk om die oude loyaliteiten aan te kijken. Met zachtheid. Met respect. Herken je het? Altijd maar doorgaan. Niet klagen. Niet ziek mogen zijn. Een groot verantwoordelijkheidsgevoel. Weet dan: dit is niet wie jij bent. Dit is wie jij bent geworden. Vanuit liefde, vanuit jouw systeem.
En dat betekent ook… dat je mag loslaten. Je mag ademen, voelen en kiezen. Niet vanuit verzet, maar vanuit erkenning.
Wil je jouw systemische patronen doorbreken?
Er komt een moment waarop je voelt: genoeg.
Genoeg van het klein houden, genoeg van het dragen van wat niet van jou is.
Als dit voor jou zo’n moment is, voel je welkom.
Via mijn website lees je hoe ik werk met stress, trauma en systemische coaching.
Misschien herken je daar iets van jezelf en begint het daar.
Kathelijne van Velten│MindTracking│Ruim 25 jaar ervaring in coaching │Jouw systemisch coach voor onderbewustzijn