Ze zegt het terwijl ze haar thee nauwelijks aanraakt. “Ik ben zó bang dat ik het verkeerd doe. Dat ik haar later terugvind in een therapiesessie, pratend over hoe ik haar verpest heb.” Herken je dat gevoel? Die diepe angst dat je niet goed genoeg bent, is de hardste onzichtbare last van het moederschap. Het is precies de reden waarom veel moeders op zoek zijn naar antwoorden op de vraag: “Hoe ga ik om met die angst?” Ik ben bang dat ik mijn kind beschadig. Het voelt alsof elke keuze die je maakt telt. Het lijkt allemaal een potentieel litteken in de ziel van je kind.
Een onderstroom van schuld, twijfel en schaamte, die vooral bij alleenstaande moeders extra sterk is, omdat zij alles zelf dragen. Het voelt alsof elke keuze die je maakt telt: elke grens, elke uitbarsting of elke keer dat je nee moet zeggen omdat je moet werken in plaats van helpen met huiswerk. Het lijkt allemaal een potentieel litteken in de ziel van je kind.
Omgaan met de angst dat ik mijn kind beschadig
In opstellingen zie ik dat deze angst zelden alleen over het nu gaat, maar vaak wortelt in het verleden en in je eigen gezin van herkomst. Moeders die zich vroeger alleen, onzichtbaar of niet gehoord hebben gevoeld, willen het voor hun kind anders doen. Ze geven alles wat ze zelf hebben gemist: nabijheid, aandacht, ruimte en liefde.
Juist dat verlangen om het anders en zó goed te doen, legt onbedoeld een enorme druk op je als moeder. Het is een druk die je soms letterlijk voelt in je lijf, alsof je continu op scherp staat omdat falen simpelweg geen optie is. Maar wat is de prijs van die perfectie? Onder die druk verdwijnen vaak de dingen die juist zo belangrijk zijn: ontspanning, ruimte en echtheid.
De kracht van 'repair': herstellen in plaats van perfectioneren
In plaats van perfectie, hebben kinderen échte ouders nodig. Ouders met fouten, schaduwkanten en oprechte excuses. Ze leren niet hechten doordat jij alles perfect doet, maar doordat jij durft te herstellen wat eerst misging. Dat is wat volgens de neurobiologie een veilige hechting bevordert: niet foutloos zijn, maar ‘repair’.
Zoals neuropsychiater Daniel Siegel stelt: het vermogen van ouders om na een mislukte afstemming opnieuw verbinding te maken en te herstellen, is essentieel voor de ontwikkeling van een veilig gehechte, veerkrachtige geest. Daarom is het belangrijk om die kwetsbaarheid te omarmen. Lees het artikel
Kinderen voelen het als jij jezelf verliest, maar ze voelen het ook als jij jezelf weer terugvindt.
Je beschadigt je kind niet door je menselijkheid. Je beschadigt je kind pas als je die menselijkheid onderdrukt omdat je denkt dat je foutloos moet zijn.
Dit is de essentie van het doorbreken van transgenerationele patronen. Het is de weg van overleven naar leven.
Vraag je je af hoe je die menselijkheid weer kunt terugvinden? Lees verder op mijn site over systemische coaching en hoe je de angst om je kind te beschadigen kunt veranderen?
De weg naar ademruimte en herstel
Mag jij leren terwijl je opvoedt? Mag jij erkennen wat in jou nog rouwt, zodat je niet langer onbewust probeert je kind daarvan te redden?
Als je dat durft, ontstaat er iets nieuws. Niet alleen voor je kind, maar ook voor jou. Je hoeft niet perfect te zijn. Je mag gewoon mens zijn. Je leert om die diepgewortelde angst los te laten en te voelen dat je goed genoeg bent. Dat is de eerste stap naar een gezonde relatie, niet alleen met je kind, maar ook met jezelf.
Systemische patronen doorbreken
Herkenbaar? Misschien voel je hoe oud en nieuw verdriet door elkaar lopen in het moederschap. In mijn werk met systemisch werk en opstellingen zie ik wat er gebeurt als vrouwen hun plek weer innemen: niet als perfecte moeder, maar als échte.
Via mijn website vind je meer over coaching, systemische begeleiding, en wat ik voor jou kan betekenen. Of lees meer blogs.
Kathelijne van Velten│MindTracking│Ruim 25 jaar ervaring in coaching │Jouw systemisch coach voor onderbewustzijn